Επικίνδυνες ασκήσεις πολιτικής ισορροπίας, μια ανάσα από την τραγωδία

– Κλίνες ΜΕΘ χωρίς Νοσηλευτές και Γιατρούς, είναι σαν να μην υπάρχουν…

– Μηχανήματα και κρεβάτια χωρίς επαρκή στελέχωση, δεν θεραπεύουν ασθενείς!

Το μεγάλο στοίχημα για τη χώρα δυστυχώς έχει χαθεί, γεγονός που είναι σε πλήρη γνώση όλων όσων διαχειρίστηκαν τις τύχες του Εθνικού Συστήματος Υγείας από τη γέννησή του έως σήμερα.  

Η πραγματικότητα στη χώρα μας μιλά από μόνη της και τα στοιχεία δεν επιδέχονται παρερμηνίας: Το νοσηλευτικό προσωπικό στην Ελλάδα έχει αποδεκατιστεί. Ενώ ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ αναφορικά με τον δείκτη αναλογίας νοσηλευτών ανά κλίνη ανέρχεται στο 2,3 στην Ελλάδα διαμορφώνεται σε 0,47 για τους νοσηλευτές ΠΕ-ΤΕ και 0,83 αν συμπεριληφθούν όλες οι βαθμίδες νοσηλευτικού προσωπικού (ΠΕ,ΤΕ,ΔΕ). Η στελέχωση του ΕΣΥ δηλαδή, είναι 3 φορές μικρότερη σε σχέση με το μέσο όρο των ανεπτυγμένων χωρών!

Ακόμη και με την προσθήκη των 3400 περίπου επαγγελματιών υγείας (Νοσηλευτών, κλπ) που έχουν προσληφθεί για ενίσχυση του ΕΣΥ λόγω πανδημίας,   το ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο εξακολουθεί να «νοσεί» βαρύτατα από τις σημαντικές ελλείψεις.

Σύμφωνα με στοιχεία το προσωπικό που εργάζεται στα δημόσια νοσοκομεία του ΕΣΥ είναι σε σύνολο εργαζομένων στην νοσηλευτική υπηρεσία 33.110. Το νοσηλευτικό προσωπικό που ανήκει στις κατηγορίες ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ είναι 27.103 εργαζόμενοι. Από αυτούς, οι ΠΕ και ΤΕ νοσηλευτές είναι 15.833, ενώ οι ΔΕ βοηθοί νοσηλευτών ανέρχονται σε 11.270.

   Ταυτόχρονα, το νοσηλευτικό μας προσωπικό γερνά, επιβαρύνεται, δεν ανανεώνεται. Καλείται να εκτελεί εξουθενωτικές βάρδιες, διπλοβάρδιες, πολλά νυχτερινά ωράρια πέρα και πάνω από προβλέψεις της εργατικής νομοθεσίας. Αυτή ήταν άλλωστε η καθημερινότητα για δεκαετίες, πολύ πριν ξεσπάσει η πανδημία και επιβληθούν οι σημερινές, έκτακτες συνθήκες.  Κι όλα αυτά με ανοχή, υπομονή και περίσσευμα ανθρωπιάς.

Και ενώ θα περίμενε κανείς πως μπροστά στις σημερινές πρωτόγνωρες καταστάσεις η Πολιτεία θα έθετε σε εφαρμογή έναν υποτυπώδη έστω στρατηγικό σχεδιασμό ως αποτέλεσμα ευρείας συναίνεσης, παρακολουθούμε ομολογουμένως με απογοήτευση το Πολιτικό προσωπικό να μετατρέπει το Εθνικό Σύστημα Υγείας σε αρένα κομματικής αντιπαράθεσης επιχειρώντας ταυτόχρονα να μεταθέσει τις διαχρονικές του ευθύνες.

Ευχή και προσδοκία όλων μας, να αποδώσουν τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης καθώς αυτά αποτελούν τη μοναδική ανάσα σωτηρίας για το Εθνικό Σύστημα Υγείας.