Υποχρεωτικός εμβολιασμός

Η πανδημία φαίνεται να συνεχίζει να επιβάλει στη χώρα μας το δίκαιο της ανάγκης. Από τις ελάχιστες χώρες που θεσμοθετούν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, πρωτοστατεί και η χώρα μας. Το κράτος δικαίου που οφείλει να φροντίζει προληπτικά την υγεία, δυστυχώς δρα κατασταλτικά.

Η κυβέρνηση επικαλούμενη επιτακτική ανάγκη δημοσίου συμφέροντος, προστασία της υγείας των πολιτών,  επέβαλε νομοθετικά τον υποχρεωτικό εμβολιασμό του προσωπικού στον χώρο της υγείας και στις δομές φιλοξενίας της τρίτης ηλικίας.

Ακόμη όμως και το δίκαιο της ανάγκης έχει τα όριά του. Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες, για την ανάπτυξη της προσωπικότητας και την αυτοδιάθεση του ατόμου δεν δύναται να καταργηθούν με επίκληση το δημόσιο συμφέρον. Δεν επιτρέπεται τα μέτρα να είναι εξοντωτικά με ολοκληρωτική στέρηση των αποδοχών και επ’ αόριστον. Τα μέτρα αυτά, ως έχουν, θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή, την επιβίωση και δεν δύναται να είναι αποδεκτά.

Σε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία, που σέβεται το κοινωνικό κράτος δικαίου, πάντα πρέπει να υπάρχει εξισορρόπηση του δημόσιου και του ιδιωτικού συμφέροντος.

Θεμιτός και αναγκαίος ο αγώνας της πολιτικής ηγεσίας να εμβολιασθούν όλοι οι πολίτες. Θεμιτή και η «ακραία» θεσμοθέτηση για την υποχρέωση του εμβολιασμού στον χώρο της υγείας. Τα μέτρα όμως δεν πρέπει να είναι εξοντωτικά – τιμωρητικά. Όταν στερείς σε κάποιον εργαζόμενο ολοκληρωτικά τον μισθό του και επ’ αόριστον, αντί να λύνεις προβλήματα, δημιουργείς προβλήματα υγείας και επιβίωσης. Ενισχύεις δε άθελά σου την αντίδραση και το αντιεμβολιαστικό κίνημα.

Αντίθετα αν υπήρχαν θετικά κίνητρα σε όλο το υγειονομικό προσωπικό, με οικονομική ενίσχυση, ή άλλα ηπιότερα μέτρα, όπως καταβολής του 50% του μισθού, όπως προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία, όταν κάποιος δημόσιος υπάλληλος τίθεται σε αναστολή καθηκόντων, τα μέτρα θα ήταν πιο αποτελεσματικά.

Η ολοκληρωτική αποστέρηση των αποδοχών και μάλιστα επ’ αόριστον είναι μέτρο εξοντωτικό και σίγουρα θα ελεγχθεί  από τη δικαιοσύνη για τη νομιμότητά του. Προφανώς πολλοί αρνητές του εμβολιασμού, δικαιολογημένα ή μη, θα προσφύγουν στη δικαιοσύνη!

Τι δύναται να πράξουν:

  • Όσοι λάβουν το σχετικό έγγραφο της ανάκλησης καθηκόντων μπορούν άμεσα να προσφύγουν για την ακύρωση της διοικητικής πράξης, στο αρμόδιο δικαστήριο.
  • Εξαιτίας της παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας και της προσφορότητας των μέτρων, που έχουν καταναγκαστικό – τιμωρητικό χαρακτήρα, στέρησης των αποδοχών και μάλιστα επ’αόριστον. Υπάρχει σοβαρή βάση αμφισβήτησης της νομιμότητας των ρυθμίσεων.
  • Όταν μάλιστα υπάρξουν προσφυγές μπορούν με μεγάλη πιθανότητα να κερδίσουν την ανατροπή ή τη μεταρρύθμιση των ρυθμίσεων (πχ να λάβουν το ήμισυ των αποδοχών, όπως προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία και να τεθεί χρονικό περιθώριο για την αναστολή καθηκόντων, όπως στην Ιταλία). Τα νομολογιακά δεδομένα, για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό,  είναι ελάχιστα. Έχουν όμως εγκρίνει ως θεμιτό και μη αντισυνταγματικό το μέτρο του αναγκαστικού εμβολιασμού. Τα εξοντωτικά μέτρα στέρησης αποδοχών και επ’ αόριστον, δεν έχουν δικαστικά κριθεί, είναι δυσανάλογα και υπάρχουν πολλές πιθανότητες  να ανατραπεί η νομολογία.

Με εκτίμηση,

Λουκάς Θ. Αποστολίδης